اون آقایی که شبا رد می شد از کوچه ما کیسه به دوش کو

رد پای پر خراش و بی خروش کو

اون آقای خرقه پوش کو 

کجاست اون آقا که پینه های دستاش مرحم دلای ما بود

نفس سبز نگاهش همیشه حلال مشکلات ما بود 

می شه یکبار دیگه سر بزنه به خونه ما

بگیر نشونی از غربت بی نشونه ما 

موهای آقا سفیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرید

قامت آقا خمیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرید 

جوونا آقا بشید زنده کنیم رسم جوونمردی رو امشب

یتیما منتظرند زنده کنیم شیوه شبگردی رو امشب

یتیما پشت درای خونشون منتظر آقا نشستن

گوش به زنگ تق تق یه جفت صدای پا نشستن 

موهای آقا سفیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرید

قامت آقا خمیده جوونا کیسه رو از آقا بگیرید
حیدر کرار نیم خانه نشینم ولی

جان به فدای جگر سوخته ات یا علی 

دستای پینه بسته علی به همراه منه

خونه نشینی علی آتیش به جونم می زنه

تو کوله بار شعر من اسم قشنگ علیه

قافیه تنگ دلم از دل تنگ علیه 

تو کوچه های غربتم نشونی از مولا میدن

اهل محل سلامم و جواب سر بالا میدن
به من می گن علی کیه

علی امام عاشقاست 

به من می گن علی چیه

داغ دل شقایقاست 

توی نجف یه خونه بود که دیواراش کاه گلی بود

اسم صاحب اون خونه مولای مردا علی بود

نصف شبا بلند می شد

یک کیسه داشت که بر می داشت
خرما و نون و خوردنی

هرچی که داشت تو اون می ذاشت 

راهی کوچه ها می شد تا یتیما رو سیر کنه

تا سفره خالیشون و پر از نون و پنیر کنه 

شب تا سحر پرسه می زد پس کوچه های کوفه رو

تاپر بارون بکنه باغ های بی شکوفه رو

عبادت علی مگه می تونه غیر از این باشه

باید مثل علی باشه هر کی که اهل دین باشه

بعد علی کی می تونه محرم راز من باشه

درد و دلم رو گوش کنه تا چاره ساز من باشه 

فردا اگر مهدی بیاد دردا رو درمون می کنه

آسمون شهرمون ستاره بارون می کنه

چشماتو وا کن آقا جون بالهای خستمو ببین

من و نگاه کن آقاجون دل شکستمو ببین

دلت میاد کبوترات تو حرمت پر نزنن

به سایه بون دستای مهربونت سر نزنن

فاطمه یعنی نیاز عالمین

فاطمه یعنی حسن یعنی حسین

فاطمه یعنی تمام سرنوشت

نیم لبخندش بود باغ بهشت

سینه بی عشق زهرا برزخ است

چشم بی اشک به زهرا دوزخ است

ای خوش آن دیده که دریائی کند

اشک خود را وقف زهرا می کند

اشک بر زهرا حیاتم می دهد

از غم دوزخ نجاتم می دهد

نوروز منتظران روزى است كه از شب ظهور آغاز مى شود.

انتظار، فاصله اى است میان دو جمعه: جمعه ولادت و جمعه ظهور.

بهار، همه طراوتش را مدیون یك گل است: گل زیباى نرگس.

اگر سختى زمستان غیبت نبود، شوق آمدن بهار عدالت معنا نداشت.

خانه تكانى، رسم قدیمى همه منتظران بهار است. بهار مهدى علیه السلام از راه مى رسد، خانه تكانى دل ها را فراموش نكنیم.

نهم ربيع الاول

سالروز آغاز ولايت و امامت و زعامت

آخرين سحاب رحمت و يگانه ذريه ذخيره دودمان آل طاها،  
حضرت مهـدي مـوعـود (عج) بر منتظران و چشم انتظــاران ظهــور تبريك و تهنيت باد

را به محضر فرزندش آقا امام زمان (عج) و

 تمامی دوستداران آن امام تسلیت عرض

مینمایم.

سالروز رحلت نبی اکرم ، پیامبر عدل و عدالت ، پرچمدار آزادی ، نگین انبیاء ، حضرت محمد مصطفی (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع)  و امام رضا (ع) را به همه شیعیان و رهروان آن  بزرگواران تسلیت می گویم.و از خداوند رحمان ، توفیق پیروی از آن  بزرگواران را خواستارم.

سلام بر حسين...

در غروب عطش آلود، وقتى برق شقاوت خنجرى آبگون بر حنجره آخرين شهيد نشست. وقتى صداى شكستن استخوان در گوش سم‏ها پيچيد و آنگاه كه خيمه‏ها در رقص شعله‏ها گم شدند، جلادان همه چيز را تمام شده انگاشتند. هشتاد و چهار كودك و زن، در ازدحام نيزه و شمشير، از ساحل گودالى كه همه هستى‏شان را در آغوش گرفته بود، گذشتند. تازيانه در پى تازيانه ، تحقير و توهين و قاه ‏قاهى كه با آه آه كودكان گره مى‏خورد ، گستره ميدان شعله‏ ور را مى‏پوشاند.

دشمن به جشن و سرور ايستاده است و نوازندگان، دست افشان و پايكوبان، در كوچه‏هاى آراسته، به انتظار كاروانى هستند كه با هفتاد و دو داغ، با هفتاد و دو پرچم، با شكسته‏ترين دل و تاول‏زده‏ترين پا، به ضيافت تمسخر، طعنه، خاكستر و خنده آمده است.

زنان با تمامى زيورآلاتشان به تماشا آمده‏اند. همه را انديشه اين است كه با فرو نشستن سرها بر نيزه، همه سرها فرو شكسته است.

اما خروش رعدگونه زينب‏عليها السلام، آذرخش خشم سجادعليه السلام و زمزمه حسين‏عليه السلام بر نيزه، همه چيز را شكست. شهر يكپارچه ضجه،اشك و ناله شد و باران كلام زينب جان‏ها را شست و آفتاب را از پس غبارها و پرده‏ها به ميهمانىچشمهاي بسته آورد.

چهل روز گذشت. حقيقت، عريان‏تر و زلال‏تر از هميشه از افق خون سربرآورد. كربلا به بلوغ خويش رسيد و جوشش خون شهيد، خاشاك ستم را به بازى گرفت. خونى كه آن روز در غريبانه‏ترين غروب، در گمنام‏ترين زمين، در عطشناك‏ترين لحظه بر خاك چكه كرد، در آوندهاى زمين جارى شد و رگ‏هاى خاك را به جنبش،جوشش و رويش خواند. چهل روز آسمان در سوگ قربانيان كربلا گريست و هستى، داغدار مظلوميت‏حسين‏عليه السلام شد. چهل روز، ضرورت هميشه بلوغ است و مرز رسيدن به تكامل است ، مگر ما سرما و گرما را به «چله‏» نمى‏شناسيم و مگر ميعادگاه موسى در خلوت طور، با چهل روز به كمال نرسيد.

اينك، چهل روز است كه هر سبزه مى‏رويد، هر گل مى‏شكفد، هر چشمه مى‏جوشد و حتى خورشيد در طلوع و غروب، سوگوار مظلوم قربانگاه عشق است. چهل روز است كه انقلاب از زير خاكستر قلب‏ها شراره مى‏زند. آنان كه رنج پيمان‏شكنى بر جانشان پنجه مى‏كشيد و همه آنان كه شاهد مظلوميت كاروان تازيانه، اشك و اندوه بودند و همه آنان وقتى به كربلا رسيدند كه تنها غبار صحنه جنگ، بوى خون تازه و دود خيمه‏هاى نيم سوخته را ديدند، اينك برآشفته‏اند، بر خويش شوريده‏اند. شلاق اعتراض بر قلب خويش مى‏كوبند و اسب جهاد زين مى‏كنند. چهل روز است كه يزيد جز رسوايى نديده و جز پتك استخوان كوب، فريادى نشنيده، چهل روز است استبداد بر خود مى‏پيچد و حق در سيماى كودكانى داغدار و ديدگانى اشكبار و زنانى سوگوار رخ نموده است. اينك، هنگامه بلوغ ايثار است. هنگامه برداشتن بذرى است كه در تفتيده‏ترين روز در صحراى طف در خاك حاصلخيز قتلگاه افشانده شد.

اربعين است. كاروان به مقصد رسيده است. تير عشق كارگر افتاده و قلب سياهى چاك خورده است. آفتاب از پس ابر شايعه، دروغ و فريب سر برآورده و پشت پلك‏هاى بسته را مى‏كوبد و دروازه ديدگان را به گشودن مى‏خواند.

اربعين است. هنگامه كمال خون، بارورى عشق و ايثار، فصل درويدن، چيدن و دوباره روييدن. هنگامه ميثاق است و دوباره پيمان بستن. و كدامين دست محبت‏آميز است تا دستى را كه چهل روز از گودال، به اميد فشردن دستى همراه، برآمده، بفشارد؟ كدامين سر سوداى همراهى اين سر بريده را دارد و كدامين همت، ذوالجناح بى‏سوار را زين خواهد كرد؟

اربعين است. عشق با تمام قامت‏بر قله «گودال‏» ايستاده است! دو دستى كه در ساحل علقمه كاشته شد، بلند و استوار چونان نخل‏هاى بارور، سربرآورده و حنجره‏اى كوچك كه به وسعت تمامى مظلوميت فرياد مى‏كشيد، آسمان در آسمان به جست‏وجوى همصدا و همنوا سير مى‏كند. راستى، كدامين ياورى به «همنوايى‏» و همراهى برمى‏خيزد؟

مگر هر روز عاشورا و هر خاكي، كربلا نيست؟ بياييد همواره همراه كربلاييان گام برداريم

تا حسينى بمانيم.